www.sosnuchterheid.org

[Yuxiana]

Zonet vernomen dat een nicht op 49 jarige leeftijd is overleden aan een hersenbloeding.

Had onmiddellijk zin om me een glas wijn te nemen om het draaglijker te maken.

Maar ik doe het niet...men brengt haar daarmee niet terug...en het zou stom zijn om op te geven.

Het is zoals men zegt, probeer van het leven te genieten want het kan zo snel voorbij zijn.

Maar nu mag het wel stoppen met de overlijdens van nauwe bloedverwanten die nog niet eens de 60 hebben gehaald want daar kan ik echt niet goed boven komen en het doet me steeds denken aan de plotse dood van mijn moeder 2 jaar geleden.

Ik kan de overblijvers op één hand tellen intussen.

Enfin, wilde dit even kwijt. Ik zal geen drank nuttigen want daar ben je achteraf enkel depressief van en het enige wat overblijft zijn enorme schuldgevoelens.

Yux.

[lot]

Van de ene rouwproces in de andere
het zal zekers niet licht voor jou zijn.

Hiermee even laten weten, hou je Yux.

Lot

[groetjes]

Dag Yuxiana,

Knap van je dat je ondanks alles nuchter blijft.
Als het je enigszins kan troosten: door alcohol te gebruiken kom je nooit tot een rouwproces, wordt er nooit iets afgesloten, niks verwerkt. Nuchter omgaan met al deze gevoelens is heel pijnlijk maar juist daardoor kunnen dingen begrepen worden en aanvaard worden. Zo ervaar ik het...
Veel sterkte,
Groetjes.

[Yuxiana]

Dank jullie.

Heb nog niks gedronken. Heb gisternamiddag wel gezien dat iemand die drank genuttigd had zijn tranen nadien niet kon inhouden en de hele namiddag heeft blijven wenen. Voordat ie iets gedronken had kon ie zich nog sterk houden en was gesloten zoals we hem kennen zonder drank.

Heb hem mijn ervaring uitgelegd, de keren dat ik stomdronken in mijn bed lag te wenen uit zelfbeklag, de depressieve gevoelens nadien...

Heb ook wel een traantje weggepinkt toen ik flashbacks kreeg van 4 jaar geleden toen we op een barbecue allemaal nog zaten te gieren van het lachen. Op die foto zij er al vier mensen geschrapt. 1 hartaderbreuk, 1 hersenbloeding, 1 woekerkanker aan de pancreas, 1 lymfeklierkanker . Maar naast die foto zijn er nog minstens 6 veel te vroeg verdwenen.

En dan is er die stomme koffietafel die er weer aankomt. Waar je niet meer kan zien dat er iemand overleden is, waar men gretig korte drankjes bestelt en zit te lachen, waar er al enkele serieus in de lucht zijn en niet meer in staat zijn terug naar het kerkhof te keren voor een laatste begroeting. Of aangetrouwde familie die wachten tot iedereen buiten is om enkele overgebleven sandwiches mee te gritsen.

Deze keer ga ik niet naar de koffietafel maar zal een wandelingetje maken en misschien van de gelegenheid gebruik maken om mijn toer te doen op het kerkhof om ze allen nog eens te begroeten en misschien enkele rozen meenemen om neer te leggen als gedenking.

Volgende keer kom ik met een positief bericht.

Yuxiana

[lot]

Nu ik denk Yuxiana, dat het voor sommigen
die geen problemen met drank hebben.
Drank wel degelijk een uitlaatklep kan zijn om
emotionele druk de vrije loop te laten
of omgekeerd medicatie kan zorgen dat
ze hun emoties de baas kunnen. Zolang ze
terug kunnen keren na de orde van
de dag.
Natuurlijk geld dit niet voor diegenen
die een verslavingsprobleem hebben.
Het is dan zoeken hoe je er best mee
omgaat op momenten dat moeilijk is.
Niemand kan zeggen doe
dit of dat of het gaat zolang duren,
het is echt iets heel persoonlijks.

Wens je sterkte Yuxiana

Lot

[Yuxiana]

Lot,

Je hebt gelijk dat de mensen die van een koffietafel een drankfestijn maken de dag nadien weer hun dag normaal opnemen en niet verder doen.

Ik was anoniem alcoholist en ben nog alcoholist natuurlijk, ik dronk thuis.
Je vond mij dan ook niet lang op openbare drinkgelegenheden want ik wist dat de fles thuis koel in de ijskast stond na elke stressvolle dag en/of gebeurtenis.

Het zijn ook steeds dezelfde familieleden van het derde knoopsgat die er
voor bekend staan. En ik ken hun situatie thuis natuurlijk niet, maar er zijn er wel een paar met een neus vol gesprongen aders...enfin soit,doet er niet toe.

Ik heb nog steeds niet gedronken en dat is belangrijk.

En ik zal de raad van enkele goede vriendinnen proberen op te volgen. Mij minder focussen op wat verkeerd gaat rondom
mij en meer op mezelf gericht zijn...zonder egoïstisch te worden natuurlijk maar toch proberen minder lang stil te staan bij tegenslagen in het leven
en in een cocon van zelfmedelijden te hervallen en de schuld te steken op
de situatie waarin ik me vertoef.

Dank je voor jullie reactie.

Ook aan Groetjes trouwens, ik apprecieer jullie berichtjes enorm.

We gaan er weer tegenaan.

Yuxiana

[groetjes]

Dag Yuxiana,

Ik probeer de dingen als volgt te bekijken. Gebeurt er iets in mijn omgeving waar ik geen vat op heb (ziekte, overlijden,...) dan ga ik daar niet tegen vechten. Dan probeer ik mijn gevoelens op te vangen en te delen met anderen. Gebeurt er iets waar ik wel vat op heb bekijk ik rustig hoe ik het kan oplossen en vraag raad aan anderen.
Dit maakt dat ik heel wat rustiger in het leven sta en veel meer controle heb op mijn gevoelens. En juist mijn nuchterheid is hier een enorme hulp voor mij.
Knap van je dat je het nuchter houd.
Tot gauw,
Groetjes.

[Yuxiana]

Beste groetjes,

Dank u voor uw reactie.

Sinds ik nuchter ben en blijf moet ik zeggen dat er dingen boven komen

waarvan ik mezelf realiseer dat ik ze eigenlijk nooit als een volwassene

heb aangepakt. Dat ik daar misschiien de boot naar volwassenheid heb

gemist. In plaats van te zeggen tegen mezelf enfin, we moeten er door

en verder te vechten de dingen op zijn belaat heb laten gaan ipv. van

nuchter na te denken en te denken dat er na moeilijke tijden er ook nog

andere tijden kunnen komen. Misschien leren dat er nu eenmaal situaties zijn waarop je geen controle hebt. Er is nog veel werk aan de boeg voor mezelf denk ik.

Yuxiana

[Yuxiana]

Groetjes,

Ik heb even heel goed nagedacht hoe het komt dat ik zo moeilijk heb met afscheid nemen.

Afscheid nemen is altijd een prikkelbaar onderwerp geweest in de relatie met mijn moeder.

Ons moeder heeft ons steeds geleerd van stil te staan bij afscheid.

Ik herinner me de maanden dat ik in Frankrijk zat voor mijn studies en werk...als ik terug kwam met de trein stond daar een moeder vol met tranen van geluk om me weer te zien...er was geen dag voorbij of we belden elkaar...ze nam de telefoonkosten op zich...

Sinds ze is overleden en we samen de financiële situatie bekijken zien we dat ze toch heel heel wat heeft geïnvesteerd in dingen die ze belangrijk achtte voor mijn carrière...waar ik sinds haar dood om maalde

Maar ik zal deze voortzetten...ik kan tenslotte niet wissen wat ik er toen van heb gemaakt....en ik kan ook niet de positieve reacties uit mijn professionele omgeving opzij zetten...die waren toen nog positief...

We doen verder en de lijst van positieve bijdragen zijn lang...heb even berekend...de volgende jaren zullen passen in mijn slaapgedrag...niet kunnen slapen= verder werken....

Yuxiana