Mijn nuchterheid is van mij…

Daar moet iedereen van afblijven.”


(Monique)

"Wanneer ik het nu bekijk lijkt het wel of alcohol al heel mijn leven aanwezig is geweest.
Al heel jong ondervond ik dat alcohol me ‘hielp’ bij bepaalde dingen. Alcoholgebruik was er overal en werd ook aanvaard: ‘Er is niks mis mee en wie is er nu eens niet dronken geweest in zijn jonge jaren?’
Wat me wel opviel was dat anderen later op de avond soms wel konden overschakelen op frisdrank. Ik niet. Alleen als er ‘controle’ was, bijvoorbeeld van mijn ouders wanneer ik op tijd thuis moest zijn enzovoort. Maar telkens wanneer er geen controle was liep het volledig fout.
Ik besefte best dat er wat met me aan de hand was, maar daar bleef het bij.
Ik kon een leven leiden waarin drinken normaal was en kon op een vrij comfortabele manier met mijn drankgebruik leven.
Dacht ik.
Toch voelde ik me er steeds slechter bij. Ik die mezelf altijd voorhield dat drankgebruik me een soort vrijheid gaf, vond het verschrikkelijk te beseffen dat dit gevoel van valse vrijheid voortkwam door een gebruik waar ik helemaal niet ‘vrij’ in was.
Ok, soms kon ik wel al eens een tijdje stoppen met drinken, maar zodra ik terug begon ging het snel over in de vroegere hoeveelheden. Ik wist ook perfect wat en hoeveel ik kon hebben om te blijven functioneren.
En ik wist ook: ergens wil ik dit niet. Maar ja, toen was ik al lang niet ‘vrij’ meer.

Op een dag las ik per toeval iets over sosN.

Daarvoor had ik al wel eens gekeken naar de website van AA, maar daar werd ik enorm opstandig van.  Niemand had mij te vertellen wat ik ‘moest’ doen. Ik wist zelf wel wat er mis ging, ik wist wat middelafhakelijkheid met je deed en vooral wat het in je hersenen doet. Ja, ik wist best veel over drankverslaving en toch slaagde ik er niet in om een langere tijd nuchter te blijven.
Op een dag nam ik via e-mail toch eens contact op met sosN. Ik dacht: ”Ik kijk wel wat en hoe, wie weet is dit wel iets. ”

En zo begon ik te praten met iemand van sosN, iemand die ik niet kende maar die wel vertrouwen inboezemde en die luisterde. Uiteindelijk was het dat wat een verschil maakte. Ik PRAATTE. Ik praatte over mijn gebruik, over wat daar rond hing, over wat eraan voorafgegaan was. Voor het eerst kon ik met iemand delen wat ik wel besefte maar nooit had kunnen uitspreken.
Toen ik andere mensen binnen sosN ontmoette was dit een extra stimulans om voor een nuchter leven te kiezen. Ik zag plots dat het mogelijk was. Ik leerde mensen kennen die al verschillende jaren nuchter bleven en die daar heel positief over zijn. Ik hoorde hun verhalen en sommige dingen herkende ik wel. Ik wist: als zij dit kunnen kan ik dit ook. Het enige wat ik moet doen is heel goed luisteren naar deze mensen en uit hun ervaringen die dingen uitpikken die ik voor mezelf kan gebruiken.

Ik leerde dat nuchterheid, evenals gebruik, een heel egoïstisch ding is. Je nuchterheid, die is van jou, en daar moet iedereen afblijven! Ik leerde dat nuchterheid TIJD nodig heeft en dat je ervoor moet zorgen dat jouw nuchterheid die tijd krijgt om te kunnen renderen. Ik leerde dat je evolueert in je nuchterheid. Dat het ‘makkelijker’ wordt, comfortabel.

En daar ben ik nu al een hele poos beland, bij een comfortabele nuchterheid. Er is een evolutie geweest van ‘ik wil niet meer’ naar ‘dit kan niet meer’ naar ‘dit hoeft niet meer’.
Mijn nuchterheid is een fundament waarop ik een nieuw en ander leven kan opbouwen.

Is het makkelijk geweest? Nee, maar wel meer dan de moeite waard.
Ik weet nu wat echte vrijheid is.
Ja, ik ga nog wel eens naar een sosN-bijeenkomst. Als ik eens niet kan, is dat geen ramp. Het is gewoon een vorm van alertheid en misschien kan mijn ervaring iets betekenen voor iemand anders."