Kruisverslaving


CrossAdiction - Kruisverslaving
(Vertaling, Geert iZZa Gent, 18/7/2005)

De cyclus van verslaving aan allerlei drugs - heroïne, cocaïne, crack, amfetamines, barbituraten, kalmeermiddelen, alcohol en cannabis(hash, marihuana) - vertonen hoofdzakelijk dezelfde kenmerken en worden vooral veroorzaakt door de aard van de producten.
Dat houdt drie factoren in:
1. chemische afhankelijkheid (middelafhankelijkheid);
2. aangeleerd gedrag en gewoonten;
3. ontkenning van zowel de behoefte als de gewoonte.
Hoewel er belangrijke verschillen in kenmerken van verslaving aan cocaïne, heroïne, amfetamine of alcohol bestaan, zijn deze eigenschappen fundamenteel verschillend van vorm en niet in essentie. Voorts wordt dit verschil minder relevant waar de mensen aan één of meerdere substanties verslaafd zijn. Één van de belangrijkste verschillen tussen zogenaamde "harde" en "zachte" drugs, is de snelheid waarmee de verslaving toeslaat. Terwijl de fase van chronisch alcoholisme 5 tot 20 jaar kan vergen zich te ontwikkelen, kan chemische afhankelijkheid van drugs zoals heroïne en cocaïne zich vanaf dag 1 tot 6 maanden ontwikkelen. Aanvankelijk, worden de drugs gebruikt voor het genoegen dat men eraan beleeft en voor ontspanning. Nochtans werken zij op basis van steeds grotere investering tegenover steeds kleinere beloning. Wat ook de individuele tijdschaal is resulteren drugs in verhoogde pijn en minder en minder genoegen op een fysiek en psychologisch niveau, en de verslaafde heeft steeds grotere hoeveelheden substantie nodig om de onlust van terugtrekking te vermijden, en een niveau van een draaglijke “zich normaal voelen” te bereiken.
Het moderne medische bewijsmateriaal toont aan dat de verslaving een biologisch-gebaseerde ziekte is, waarvan de psychologische en sociologische factoren belangrijke, versterkende factoren zijn. De psychosociale factoren kunnen een min of meer belangrijke rol spelen in de aanvang van de verslaving (afhankelijk van het individu), maar aan de basis hebben wij te doen met een fysiologische ziekte, gebaseerd op chemische afhankelijkheid, door onze “aard” verworven; d.w.z., genetische overerving die de lichaamschemie van de persoon ontvankelijk maakt voor verslaving, en deze voedt; d.w.z., gedrag en gewoontes die tot een fundamentele verandering in de lichaamschemie leiden, die in afhankelijkheid op het fysieke en psychologische vlak resulteren. Zodoende wordt het lichaam vatbaar voor alle verslavende substanties. De studies in Dublin, Ierland, hebben aangetoond dat heroïneverslaafden een grotere kans hebben om uit families te komen waar één of meerdere ouders alcoholisten waren. Nochtans hoeft men geen genetische voorgeschiktheid te bezitten om verslaafd te worden, het “helpt alleen” de drug zijn werk te laten doen. Verder is het zo dat eens men afhankelijk geworden is van één verslavende substantie, men vaak en gemakkelijk van een andere afhankelijk wordt.
Alle druggebruik kan tot ernstige hersen-en orgaanschade en de dood leiden. Op het psychologische vlak leidt het tot depressie, neurosis, paranoia, psychose en zelfmoord. Het recente wetenschappelijke onderzoek toont aan dat alle drugs inwerken op dezelfde neurologische wegen en de belangrijkste gebieden van de hersenen, vooral de dopaminereceptoren en het limbisch systeem. Een beroemde doorbraak in dit opzicht werd per toeval gemaakt in Texas, toen een gespecialiseerd arts een autopsie op vier dode mensen uitvoerde. Deze wereldgezaghebbende arts op het gebied van de gevolgen van heroïne voor de hersenen, besloot in haar rapport dat die mensen als resultaat van heroïneschade aan de hersenen gestorven waren. Tot haar verrassing werd zij later geïnformeerd door lokale politie dat geen van de overledenen heroïnegebruiker was, maar allen waren alcoholisten.
Het limbisch systeem is ons meest primitieve reactiemechanisme in de hersenen, dat aan de onmiddellijke bevrediging van behoeften tegemoetkomt; noodzakelijk voor overleving en de honger/eet-, gevaar/vluchtmechanismen in werking stelt. De verslaving bedriegt het systeem door het gelijkstellen van drugs met genot/ontspanning, en zelfs met overleving.

Geconfronteerd met de lichamelijke pijn van onttrekking aan de drug kan het limbisch systeem hogere hersenenfuncties en drugs eisen “ NU!, tot elke prijs, en op om het even welke manier!” - en dit ligt aan de basis van veel sociale marginalisatie en misdaden begaan door verslaafden.

De belangrijkste psychologische factor in het verslavingsproces is de ONTKENNING.
"Één en ander uittesten zal me geen kwaad doen" ;
"ik zal niet verslaafd worden zoals die marginalen in de straat";
"kijk naar die of die; hij heeft geen probleem";
"ik heb een gewoonte niet een probleem"
"ik kan ermee stoppen wanneer ik wil" enz...

Dit handhaaft en versterkt voortdurend het gebruik en de afhankelijkheid. De cyclus van verslaving kan slechts worden doorbroken door clean te worden en volledig abstinent te blijven van alle bewustzijnsveranderende drugs. Vele verslaafden zijn kruisverslaafd en gebruiken variërende cocktails van andere drugs om hen te helpen zich van hun hoofddrug vrij te maken. Barbituraten, amfetamines, alcohol en marihuana, heroïne en cocaïne worden regelmatig gecombineerd voor de bijkomende effecten.

Tijdens de jaren '60 en de jaren '70 gebruikten vele alcoholisten drugs zoals valium als substituut voor alcohol, nu wat marihuana als vermoedelijk "veilige" drug terwijl men niet drinkt. Hetzelfde is vaak waar voor heroïne en cocaïneverslaafden. Nochtans is het de oplossing van een dwaas, die vroeg of laat opnieuw leidt tot gebruik van de originele drug. Het vaakst gebeurt dit omdat, onder de invloed van de vervangende drug, de verslaafde zijn gedachten en acties niet meer onder controle heeft, en eens gedronken of high, neemt hij de originele drug van zijn keuze opnieuw.

Nochtans bestaat de onderliggende reden erin dat de lichaamschemie van een verslaafde overgevoelig is aan alle verslavende substanties. Aan de basis reageren de hersenen op gelijkaardige manieren op alle giftige bewustzijnsveranderende substanties, zelfs als de uitwerking van het product verschillend is. Zo reageren de hersenen op een verslaafde manier, zelfs als de originele drug niet genomen wordt. De neurale verbanden en de manieren van reageren hebben zo geen kans onderdrukt en sluimerend te worden, en in plaats daarvan blijven zij actief en alert voor de kans om terug op de originele drug te vallen.

Om deze reden moeten vele verslaafden en alcoholisten voorzichtig zijn, zelfs wanneer zij voorgeschreven medicijnen nemen. Zo hebben sommige alcoholisten onplezierige bijwerkingen en vertonen craving na gebruik van bvb een hoestmiddel waarin kleine hoeveelheden alcohol of codeïne voorkomen. Anderen hebben een plotselinge stijging van craving na chirurgie en gebruik van medicijnen. De pijnbestrijders en kalmerende middelen kunnen soms zeer slechte gevolgen hebben. Met andere woorden kunnen de hersenen en het zenuwstelsel niet het subtiele onderscheid maken tussen deze drugs en de drug van hun keuze, en geloven zo dat het een kleine of gelijkaardige vorm van de originele drug betreft, en reageren door meer van “”het echte ding” te eisen.

De onderliggende psychologische factor daarvan is dat, hoewel hij niet de originele drug van keus kan gebruiken, de verslaafde, in feite, toch in ontkenning is.
"Maar ik had nooit een probleem met alcohol";
"ik snuif niet meer, maar de joint is o.k.",
"Ik gebruik dit enkel voor mijn zenuwen/depressie".

In feite, in plaats van zich het onthouden van de belangrijkste drug, bestendigt de verslaafde slechts de cyclus van verslaving in een andere vorm, een cyclus binnen een cyclus, en ontsnapt helemaal niet naar een nieuwe cyclus van gematigdheid en herstel.

De enige uitzondering hierop is waar medisch bewijs van een dubbele diagnose bestaat, d.w.z., waar de verslaafde ook aan een geestelijke ziekte lijdt die voorgeschreven medicijn vergt, onder de zorgvuldige controle van een specialist. Aangezien de Cyclus van Verslaving voor drugverslaafden en alcoholisten hoofdzakelijk hetzelfde is - moeten alle verslaafden de Cyclus van Gematigdheid volgen die eist:
1. dagelijkse erkenning van de verslavende wanorde;
2. dagelijkse erkenning van het feit dat men ernstig ziek is;
3. de dagelijkse Prioriteit van de Gematigdheid.

Wat TOTALE ONTHOUDING van alle bewustzijnsveranderende drugs betekent.
Waarom dit artikel niet gebruiken voor een bespreking op de bijeenkomsten?


Top